Is een sociale verandering en herverdeling mogelijk zonder geweld?

Is de sociale strijd gedegradeerd tot een feestelijk evenementenbureau: Met Frietrevolutie, Camping 16, Shame en de verwende kinderen van Louis Tobback. Is een sociale verandering en herverdeling mogelijk zonder geweld? Op de Gentse feesten debatteerden Dominique Willaert, Jeroen Olyslaegers, Peter Mertens, Mattias De Backer, Marijke Pinoy, Jouwe Vanhoutteghem en Jan Dumolyn hierover gemodereerd door Eric Goeman.

Het debat stond al dagen in mijn agenda. Met het drama van Noorwegen in mijn achterhoofd speelden, op de trein naar Gent, volgende gedachten door mijn hoofd:
Actie voeren kan op veel manieren. Het begint aan de toog van een of ander (bruin) café met de wereldproblemen op te lossen. Tussen zatte cafépraat en godsdienstige,  nationalistische en extremistische acties ligt een wereld van mogelijkheden.
De democratische wereldverbeteraar moet geduld hebben de weg naar een betere wereld is lang en moeilijk.
Toetsen aan de eigen democratische idealen is noodzakelijk om niet te vervallen in de verachtelijke methodes van de tegenstander.
Wat verstaan we onder geweld? Is geweld soms geoorloofd? Misschien wordt het tijd om het ruim 6000 oude “Oog om oog en tand voor tand” te herbekijken. Beschaving, ik ken het woord. Christus bood zijn andere wang aan. Hij was echter niet te beroerd om de tollenaars de tempel uit te slaan.

Een kaart waarop Utopia niet voorkomt is de moeite van het bekijken niet waard. (Oscar Wilde)

Vóór de start van het debat beluisterden deelnemers en toeschouwers een kort concert met optimistische muziek van Romanovski

en keken daarna naar beelden over de Spaanse pleinbezetting, de Britse strijd van de studenten in Londen en de Belgische Frietrevolutie.

Eric Goeman organisator van de 23ste Gentse Feestendebatten: Het uitgangspunt voor dit debat waren twee uitspraken in 2 verschillende interviews. Het eerste met Jeroen Olyslaegers in de Knack van 23/2/2011 waarin hij zei: “We noemen het beschaving dat er in België nog geen revolutie is uitgebroken. Ik noem het onverschilligheid terwijl we bang roepen dat de wereld in brand staat is de pijnlijke waarheid dat wij ons innerlijke vuur doven.” In mei 2011 in een ander interview met Dominique Willaert zei Dominique, “Van dat laatste restje strijd dat ons nog rest maken we evenementen, niemand durft nog te strijden. In plaats daarvan wordt er gefeest”.

Dominique Willaert gekend van Victoria Deluxe, stelt in zijn inleiding dat we vandaag engagement i.p.v. strijd en verzet kennen. De progressieve burger geniet meestal van de vruchten van de vrije markt en laveert zonder gewetensproblemen door het leven door op progressieve partijen te stemmen, regelmatig deel te nemen aan een van de vele manifestaties of optochten en post hiervan ’s avonds enkele foto’s op zijn facebook profiel om aan de honderden virtuele vrienden te tonen dat hij of zij erbij was, koopt op zaterdag uiteraard in een van de Oxfam winkels, doet jaarlijks fiscaal aftrekbare giften  en ondertekent voor het slapengaan nog de zoveelste on-line petitie met het oog op een betere wereld. Progressief zijn in de Westerse wereld is niet eens zo lastig.

Progressieve mensen houden van feestjes en BV’s en veel BV’s voelen zich als een vis in het water op de geëngageerde evenementen. Willaert zag als reactie op het uitbreken van de 1e Golfoorlog in maart 2003 een evenement met dansende en feestende massa met gratis optreden van een populaire band. Hij vraagt zich af, waar waren de Arabische jongeren en hoe voelden zij zich die avond?

Willaert daagt zijn linkse medemensen uit, dringend na te denken over hoe we de gewone- en werkende- en vergeten bevolkingsgroepen op een consequente manier kunnen ondersteunen in hun strijd en verzet. Zijn we bereid om ons intellectueel en kunstzinnig narcisme in te ruilen en op zoek te gaan naar wat hen dagelijks aan onrecht wordt aangedaan? Zijn we bereid om opnieuw weer ‘Godverdomme’ te leren zeggen en te strijden? Enkel wanneer we bereid zijn ons eigen leven op het spel te zetten kunnen we veranderingen afdwingen.

Een strijd die we in de eerste plaats geweldloos moeten trachten te voeren maar waarbij we het Westers taboe dat elke vorm van geweld verbiedt, radicaal durven overboord gooien. Het verhaal waarbij je bij een klets op je gezicht je andere wang aanbiedt is een caritas catholica fabel die we best vervangen.

Het kapitalisme genereert gruwelijk geweld maar we zien dit geweld niet meer. De arbeider die tot flexibilisering wordt gedwongen wordt dagelijks geweld aangedaan met stressproblemen als gevolg. Het onzekere arbeidsstatuut van veel werknemers is een andere vorm van geweld. Dit geweld wordt te weinig als zodanig benoemd en geproblematiseerd. Het taalgebruik van sommige Vlaams Nationalisten over uitsluiten en discrimineren van anderen die onze naasten zijn is een andere vorm van misselijk makend geweld.  Maar dit soort geweld wordt als zodanig niet gedetecteerd want anders wordt het ondenkbaar dat deze geweldenaars dagelijks een forum krijgen op onze openbare omroepen.

Voor Jan Dumolyn (prof.faculteit letteren en wijsbegeerte UGent) begint verzet met ‘nee’ zeggen  Mensen gaan niet zomaar verzet plegen uit grote analyses. Ik ben vakbondsafgevaardigde op de universiteit van een grote groep van sterk onderdrukte professoren, assistenten die verschrikkelijk uitgebuit worden en het zeer zwaar hebben in het leven ;-).  Er zijn in die midden klasse ook wel mensen die heel hard werken met jobs voor 4 jaar doctorandi enzo. Ik pest mijn linkse academische vrienden soms een beetje, omdat ze wel opkomen voor bijv. het recht om boerka’s te dragen of ze bestormen aardappelen velden, maar  niet nee durven te zeggen in een directe confrontatie tegen bijv. hun eigen directe overste.

Wat men bereid is op het spel te zetten hangt af van wat men bereid is te verliezen. Het Camping spelen in Brussel of het Tahrirplein imiteren, is een beetje belachelijk want we zitten hier niet in Caïro. De kuisploeg van de universiteit bijvoorbeeld, wordt elk jaar weer technisch werkloos gemaakt omdat men liever geld uitgeeft aan recepties organiseren ofzo.

Peter Mertens (PVDA)  (rechts op de foto)  Alles hangt inderdaad af van de situatie waarin we zitten, maar wat er gebeurd is bijzonder ernstig. Ik vind dat we het daar dus wel moeten over hebben. Want een verzetsplan is een reactie op wat er gebeurt en dan moeten we rekening houden met wat er gebeurt en kijken naar het verzet op de barricades. Het stoort me enorm dat er vandaag heel weinig over Griekenland wordt gepraat. een stewardess of een kleuterleidster verdient daar 650€/maand een leerkracht 900€/maand en zij moeten van de IMF, de Europese centrale bank en de Europese commissie 200€ inleveren. Gepensioneerden met een inkomen van 650 a 700€  moeten daar 100€ van inleveren voor een crisis die niet van hen is. Solidariteit met Griekenland is een eerste stap en komt de werkende bevolking hier ook ten goede.  Als wij de opgelegde toestanden in Griekenland toelaten, weten we dat het morgen de beurt is aan Spanje en Portugal en de dag nadien is het de beurt aan België. Heel veel Belgen voelen de crisis nog niet en denken, het zal allemaal niet zo’n vaart lopen. Vergeet niet dat we nog geen regering hebben en de door de Europese- Bank en Commissie opgelegde ‘besparingen’ in België nog moeten beginnen.

Ik vind dat kleine verzet heel belangrijk en laat ons toe mensen te informeren en een strategie op te bouwen tegen dat het aan onze beurt is. Ik ben heel blij dat er mensen over de splitsing van ons land durven zeggen dat De Wever in zijn zandbak, klein Merkel-tje zit te spelen. Zoals Merkel, Noord-Europa opzet tegen Zuid-Europa met de luie Grieken, de luie Portugezen, zo doet De Wever dat in België met zijn luie Walen. En als het dan artiesten zijn die hiertegen protesten dan zeg ik chapeau.  Zij durven ten minste hun nek uitsteken.

Het grootste probleem met ‘Niet in onze naam’ is niet dat ze hun nek hebben uitgestoken maar dat het niet verruimd is naar de vakbonden en een breder deel van de bevolking.  Personen als Maddens hebben heel veel problemen met  ‘Niet in onze naam’ want dat past totaal niet in hun strategie. Laat ons ‘Niet in onze naam’ verruimen want met het splitsen van de zandbak België worden we allemaal slechter en of dat nu een intellectueel, artiest of zelfs verdrukte professor het zegt, dat maakt me niet uit. De boodschap is belangrijk.

Woordvoerder van ‘Niet in onze naam jong’  Jouwe Vanhoutteghem: We moeten ons altijd de vraag stellen of we met de acties die we voeren de beweging verder ontwikkelen en ons niet isoleren tot een bende wereldvreemden. We wilden in alle Vlaamse steden waar we actief zijn de NVA kantoren bezetten, met het idee, jullie blokkeren de onderhandelingen, wij blokkeren jullie. Uit een enquête tussen de jongeren bleek dat die ons allemaal zot verklaarden en zo zijn we dan de Frietrevolutie gestart. Dat wil niet zeggen dat er geen mogelijkheden zijn om radicale acties te voeren, dat moet telkens weer bestudeerd worden, rekening houdend met de achterban.

Het is belangrijk duidelijke doelstellingen te hebben en in de strijd tegen het nationalisme is het belangrijk een nationale beweging te hebben. Het was lang geleden dat er in 6 steden, verspreid over heel België, jongeren op straat kwamen. Voor ons was het belangrijk te tonen dat er jonge mensen zijn die niet meegaan met het Vlaams nationalistisch en neo-liberaal discours.

Ik stoor me aan de nadruk die tijdens de inleiding op de evenementen gelegd is. Strijd is een actiemiddel om iets te bereiken. We hebben de mensen gesensibiliseerd en geïnformeerd. De laatste 6 maanden hebben 100-den studenten en scholieren vorming gevolgd over het economisch en asociaal verhaal dat achter het nationalistisch discours zit en we hebben duizenden op straat gekregen tegen die asociale politiek.

Jeroen Olyslaegers (romancier, theaterauteur en performer; auteur van o.a. “Navel”, “Open gelijk een mond” en “Wij” (2009),  pikt in op wat Dominique zegt. Systemisch verzet is heel belangrijk. Nadenken over het systeem waarin wij leven. Iedereen van bankdirecteur tot illegale schoonmaakster is slaaf van het systeem.

Vanaf ik mocht gaan stemmen heb ik altijd  ‘tegen’ gestemd en dat hangt mijn strot uit. Waarom is mijn politiek engagement nooit vóór iets?  Waarom is er een lacune zodat ik nergens vóór kan zijn?

Ik wil een lange termijn visie van een wereld waarin mijn kleinkinderen kunnen opgroeien. Sinds de industriële revolutie zie je een naast versnelling van materialisme en gebruik, een versnelling van denken. Ik zie geen enkele organisatie lange termijndenken. Als je lange termijndenken belangrijk vindt, wordt zoiets als hebzucht gecontroleerd. Als je naar de markt kijkt, zie je een puur hysterische vorm van korte termijndenken, van snel winst halen op iets dat eigenlijk niet bestaat. Ik wil me graag verzetten voor iets essentieels als een betere wereld voor mijn kleinkinderen.

Het politieke systeem van Christen democraten, Liberalen en Socialisten hebben ervoor gezorgd dat dit land een rovershol is geworden. Als je kijkt naar Electrabel, als je kijkt naar de manier waarop hele grote bedrijven geen belastingen betalen, dan is dit land een rovershol. En dat rovershol willen ze nog eens verdelen. Onze enige reactie kan eigenlijk alleen zijn van heel hard te lachen, want België is misschien al weg. We zitten met een lege kassa. Gaan we revolteren tegen een paar van die stromannen? Want dat zijn Merkel, Sarkozy en Dewever uiteindelijk. Of gaan we in het echte verzet met het lange termijn denken en met die bevindingen een beweging bouwen?

Marijke Pinoy (actrice en theaterregisseur; o.a. in “Vidange Perdue” en “Ben X”; Theater Zuidpool en Theatergroep Cecilia; in NTG “Woyzeck” (2011) en “Netels” (Gentse Feesten 2011), plaatst zich als moeder van 5 kinderen en artieste in de maatschappij. We leven in een zeer gemediatiseerde maatschappij waar geen waarden en normen meer worden doorgegeven die los staan van het economische aspect. Het is vreselijk verwarrend om uw kinderen daarbinnen op te voeden met waarden als, zorg voor u naaste, zorg voor uw nageslacht, zorg voor uw broeders en zusters maar zorg ook voor degenen die niet gelijk zijn. Als we het hebben over illegale mensen, mensen zonder papieren, mensen zonder gezicht dan zijn dat ook gewoon mensen die zich ook zorgen maken, hoe hun kinderen en kleinkinderen het zullen hebben na ons. De mensen die hulp nodig hebben worden niet meer vertegenwoordigd.

Mattias De Backer (initiatiefnemer Camping 16, parlementair medewerker, student) vindt het gemakkelijk schieten op organisaties die iets georganiseerd hebben terwijl er toch maar een 10-tal groeperingen zijn die iets gedaan hebben. Wij vreesden dat er weer nieuwe verkiezingen zouden komen zonder dat de politiek iets gedaan had met de stemmen van de laatste keer. Uiteindelijk hebben meer dan 160.000, bij wijze van protest, een virtueel tentje opgeslagen voor de Wetstraat 16. Als afsluiter hebben we in het Jubelpark een evenement gehouden met een Camping, helemaal niet met de bedoeling om ludiek te zijn. We hebben zelfs alle grappige en culturele elementen daar bewust uitgehouden. We hebben inhoudelijke standpunten ingenomen en met een 15-tal personen rond de tafel gezeten. We zijn erin geslaagd vertegenwoordigers van de 9 partijen daar in het park rond de tafel tafel te brengen. ’t Is te zeggen rond een doekje dat op de grond lag, het was echt een kampeersfeer. Met als resultaat dat er meer media aandacht was dan volk.  Er waren misschien 50 mensen en evenveel journalisten. Ik ga dan ook wel mee met wat Jeroen zei over de onverschilligheid. We zijn  het evenement in gegaan met een slogan tegen de onverschilligheid en uiteindelijk heeft de onverschilligheid gewonnen.

Dominique Willaert: Ik ben er niet in geslaagd in mijn inleiding duidelijk te zeggen wat ik wilde vertellen. Mensen moeten hun eigen winkel niet verdedigen. Voor iedereen die initiatief neemt neem ik mijn hoed af. We slagen er niet meer in kritisch te zijn en ons af te vragen waar we mee bezig zijn. Ik start altijd vanuit de positie van de mensen die het meest kwetsbaar zijn, die in een onzekere bestaanspositie zitten. De sociaal democratie heeft die groep in de steek gelaten, het onderwijs laat die groep in de steek, de vakbonden laat die groep in de steek.

Op de universiteit is lesgeven het minst belangrijk geworden. Artikels schrijven en goede quoteringen krijgen en internationaal  gepubliceerd worden en onderzoeken binnenhalen staat op één. Lesgeven is het minst belangrijk, waar zit het verzet van professoren? Barbara Van Dijck werd op straat gezet. Er werd via internet gemobiliseerd om tegen dat ontslag te betogen. Aan de vooravond werd het afgeblazen, want er ging in dialoog getreden worden met de rector.

De sociaal democraten, de groenen, wij de linkse mensen, de culturo’s hebben een pacificatie strategie doorgevoerd. We moeten in dialoog en consensus treden, we mogen het compromis niet opblazen en structureel nadenken.

Het gaat over die grote groep die aan de onderkant van de samenleving staat. Wat is hun positie en wat hebben zij nodig? We doen zelfs niet meer de moeite om de positie van die mensen duidelijk te maken. Dat doe je via onderwijs, maar ook via de vakbond. Vroeger kregen de vakbondsmilitanten een hele week vorming.

Eric Goeman De eerste betogingen van de anders globalisten waren veldslagen. Met als resultaat dat niemand meer met ons wou praten. Om mee aan tafel te kunnen zitten zijn de acties veranderd. We wilden met onze actie  positief in de media komen en daarom zijn de acties gesymboliseerd.

Jan Dumolyn De situatie is hopeloos maar ook niet zo ernstig. Compromissen zijn onvermijdelijk. Mensen kunnen niet voortdurend in conflict blijven. Uiteindelijk gaan ze aan tafel zitten.

Wat we nu meemaken, het zogenaamde nationale conflict heeft niets te maken met Vlaamse strijd of Vlaamse onafhankelijkheid. Het gaat over op een brutaal en ruwe manier doordrukken van een afschuwelijk neo-liberaal programma.  Dat is wat Bart Dewever interesseert. Hij slaagt erin  te zeggen dat de midden klasse zogezegd 125.000€ op de bank heeft staan. Hij slaagt erin om de gewone Vlaming te doen geloven dat hij opkomt voor hun rechten. Terwijl hij eigenlijk opkomt voor de grote bedrijven, voor de notionele intrest, allemaal zaken waar de gewone werkmens en middenklasse niets aan heeft. Hoe komt het dat wij als links onze grip verloren zijn? Denk aan die waanzinnige zever in reacties van lezers en op fora. Van ‘Volhouden Bart’ tot de schuld van het gebeuren in Noorwegen op de ‘Multiculturele samenleving’  en links te steken. Het was nog net niet de schuld van de luie Walen. Links slaagt er niet meer in om een lange termijn denken en structuren op te bouwen.

Bart Dewever slaagt er op een spektakelmanier (Slimste Mens) in, 40% van de Vlamingen achter zich te krijgen met een programma dat volledig tegen hun eigen belang is. Een programma dat tegen het belang van de hardwerkende middenklasse is.

Peter Mertens Ik heb het idee dat we op dit moment van kentering ineens alles willen en omdat alles niet ineens komt, is het niet goed. We willen ineens terug die sterke arbeiders beweging, die sterke sociale beweging, zoals we denken dat die zou bestaan hebben, terug. In heel Europa wordt alles rechtser en ik denk dat wij de taak hebben om alles wat in die richting gaat in het licht te zetten en er een camera op te richten. Jongeren vragen op de Spaanse pleinen, wie vertegenwoordigt mij nog? Waarom zou ik gaan stemmen? Het IMF en de Europese commissie controleren hier toch alles. In Griekenland is op drie maanden tijd, tussen januari en maart, de jongeren werkloosheid van 14% naar 48% gestegen. Dat is de toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen. In Griekenland zijn er momenteel mensen in alle wijken die zeggen ‘Wij betalen geen belastingen meer, dit is onze crisis niet”

In Brussel en in Frankfurt zijn er een aantal mensen die zeggen:” wij moeten van deze crisis gebruik maken om een economische regering in Europa te installeren”. Een regering die alle economische macht, alle macht over begroting, pensioen, sociale zekerheid naar zich zuigt. Onder onze ogen zijn een aantal krachten rond de Deutsche Bank bezig een stille staatsgreep in Europa te plegen en al wat er nog rest van democratie in Europa te vernietigen. Dat is het toekomstbeeld van de ene kant.

Het toekomstbeeld van de andere kant is het “Nee” durven zeggen daartegen. In Europa beweegt er van alles het is niet één brij van pessimisme.

De kracht van het socialisme in de 19e eeuw was, dat zij trachtten buiten de krijtlijnen van het kapitalisme te denken. Ik denk dat dat vandaag ontbreekt. Wat is onze droom? Wij willen een samenleving waar er respect is voor elkaar, waar we waardig werk hebben, dat voldoende loon oplevert voor onze kinderen. Een samenleving waar gezondheidszorg, huisvesting, kortom alle basis behoeften gegarandeerd zijn. Een samenleving met vrije tijd hebt zodat je je kan ontplooien. Waarin er waarden zijn zoals het anti-nationalisme en solidariteit. Een economie waar de economie terug een publiek- in plaats van een privaat goed is. Een ander soort democratie waar je niet alleen maar om de 4 jaar één of meer bolletjes mag kleuren, maar een democratie waar je iets te zeggen hebt over de prioriteiten van de samenleving, over de begroting, over onderwijs, over wat belangrijk is. Ik denk dat de meeste mensen open staan voor zo’n samenleving, zonder uitbuiting waar de mens eerst komt en niet de winst. Maar dan moet je durven, ook op café, wanneer het moeilijk is tegen de stroom ingaan. Je moet durven je mond open te doen en over het verhaal van Bart Dewever zeggen, “gij stemt tegen uw eigen makker. Stemt maar voor Dewever, maar binnen 4 jaar moet ge niet afkomen als de werkloosheid is afgeschaft of dat ge uw moeder niet in een bejaarden instelling kan opvangen. Stem toch niet tegen uw eigen.” We doen dat ook met geneeskunde voor het volk in de wijken. Denk je dat het simpel is dokters te vinden die willen werken tegen terugbetalings tarief en een inkomen hebben van 1400 a 1500€/maand en die niet alleen tegen de patiënten zeggen, hier neem een aspirientje. Artsen die ook aan de patiënten zeggen waarom ze ziek worden en vragen waar werkt gij? En dan medicijnen voorschrijven maar ook zeggen tegen de patiënten ge moet u engageren en opkomen voor uzelf.

Het debat is nu 1:45 u aan de gang en Eric Goeman merkt op dat Peter Mertens optimistisch klinkt door geduld te hebben en nu op te bouwen om later te oogsten. Dominique Willaert gaat teveel uit van een progressieve maatschappij terwijl zowel de Belgisch als Europese meerderheid conservatief is.

Peter Mertens BRC De petrochemie maakt 5 miljard winst en betaalt daar, zoals Jeroen zegt, belastingen van Contador gehalte op nl. zero,zero,zero ….. bij het laatste arbeidsconflict gooien ze bij BRC 3 vakbondsleden buiten die wat schelmen streken uithaalden omdat de onderhandelingen niet vooruit gingen. BRC legt daar miljoenen op tafel omdat ze liever de mensen ontslaan dan te onderhandelen. Deze actie heeft internationale steun gekregen en uiteindelijk is BRC overstag gegaan. Ik heb daar aan het piket gestaan en daar begint het werk eerst. Als die mensen naar huis gaan, moeten ze weten waarom ze straks niet meer, zoals bij de vorige stembeurt, voor het NVA moeten stemmen. Zijn die mensen nu links of rechts?

Jeroen Olyslaegers het is geen kwestie van links of rechts maar van laat mij gerust! Er is geen wij gevoel. Er is denkwerk nodig om te weten waar we heen willen. Maar de huidige maatschappij die al 3 of 4 decennia, dagelijks, uren lang voor de TV aan zelfhypnose doet, denkt niet meer. Gooi die rommel buiten en ga op café discuteren zoals onze grootouders dat deden.

Het debat verzandt in puntjes op die i plaatsen over of je nu voor iets of tegen iets moet zijn.

Marijke Pinoy We zijn de mensen onderweg verloren. Men schrijft boeken over ‘den arbeider’ maar men weet niet meer hoe hij eruit ziet. Hoe ga je terug een basis creëren om die mensen mee te krijgen?  Hoe ga je een maatschappij creëren die niet alleen op hebzucht gebaseerd is? De mensen zijn alleen bezig met hun eigen klein portemonneetje.

Jouwe Vanhoutteghem We mogen de onverschilligheid van de bevolking niet gebruiken als excuus om zelf onverschillig te zijn. Voor mij is verzet voor gratis vuilzakken even ‘echt verzet’ als verzet voor maatschappij verandering. We moeten ergens beginnen. Maar voor mij is verzet ergens tegen zijn en de mensen die daaraan meedoen gaan de oorzaken begrijpen. Met ‘Niet in onze naam jong’ hadden we ons meer moeten richten naar bredere lagen van de bevolking i.p.v. alleen naar de studenten.

Anke Hintjens zingt onder de begeleiding van Duwoh liederen van verzet en hoop in crisistijd. Ik zou er nooit uit mezelf heen gegaan zijn, maar Anke verraste me met haar geweldige stem en interessante liederen.

Eric uit de debatten blijkt de tegenstelling dat de ene groep vindt dat de sociale rechtvaardigheid bijna in de mens ingebakken zit en de andere groep die overtuigd is dat hebzucht de drijvende kracht is van de mensen. Op die manier is het niet eenvoudig om tot dat verzet en die strijd te komen waar Dominique het over heeft. Ik herinner me ook het lange termijn denken van Jeroen en dat veronderstelt kennis, terwijl er steeds minder structuren zijn die de mensen vormen. Denk hierbij aan de volkshuizen. Dan is er de stelling van het tegen zijn of het voor zijn en het creëren van een wij-gevoel.

Jan ziet drie valse tegenstellingen.

  1. De discussie van vóór of tegen zijn vind ik onnozel. Het voor iets zijn zou moeten komen uit het tegen zijn.
  2. Er is geen tegenstelling tussen het geduldig afwachten en rustig opbouwen en tussen het ongeduld en het idee dat er een soort voorhoede moet zijn. De geschiedenis van strijd loopt niet lineair maar in schokken. We zitten in een periode van reactie. Sociale verworvenheden worden niet afgedwongen als het economisch slecht gaat.
  3. De derde valse tegenstelling gaat over hebzucht of solidariteit. De mensen zijn tegelijk de grootste egoïsten maar tegelijk ook in staat tot het creëren van een collectief eigen belang (Karl Marx) Egoïsme en altruïsme komen uit onze condition humaine voort. Revolutionaire bewegingen zijn nooit helder en duidelijk. Ze zitten vol met contradicties.

Dominique Willaert gooit er nog een 4e paradox bij. Het is niet waar dat wij bewust zijn en het volk niet. Ik wordt vree nerveus van de kritiek op BDW en co. Wij hebben net dezelfde kansen en die kritiek op de anderen is een eigenlijk zelfkritiek. We moeten leren uit hoe de vorige generaties hun strijd voerden.

Hoe politiek kun je verdorie zijn, naar een eiland gaan en daar anderhalf uur lang jong socialisten één voor één af te schieten

Peter  voegt hieraan toe dat we ook de geschiedenis moeten kennen om te begrijpen hoe wantoestanden ontstaan zijn. Even later komt hij echt op dreef.

Ik wil nog één ding zeggen over Noorwegen, Ik heb me gisteren bezig gehouden met den blog van die zot te lezen en wat me irriteert is het depolitiseren van de hele zaak. Hoe politiek kun je verdorie zijn, naar een eiland gaan en daar anderhalf uur lang jong socialisten één voor één af te schieten omwille van een doelstelling tegen de cultuur van de marxisten tegen de islamisten tegen de multiculturaliteit. Dat is de andere kant. Als Europa een staatsgreep pleegt, als het IMF en al die banken de macht grijpen is het logisch dat een aantal mensen zich vervreemd voelen en op zoek zijn naar een wij-gevoel en dan komen er een aantal nationalisten en een aantal racisten met een vals wij-gevoel. Die spreken van wij het volk, wij de blanken, wij de mono-culturelen. De clash met het valse wij-gevoel moeten we trachten voor te bereiden.

Jeroen Het gaat ook over woorden terug introduceren in hun juiste betekenis. Leven wij in een democratie? De kolonisatie heeft 2 kanten gehad de harde in het zuiden en de zachte hier. Hier zijn we allemaal gekoloniseerd tot consumenten. Vrijheid, is dat dat je kan kiezen tussen Telenet en Belgacom of is dat iets anders? Dit verhaal krijg je niet meer via de media verkocht. Hoe kan je een verhaal van verzet brengen op een soundbite van 3 minuten. Gelukkig zijn de tijden super gunstig, de leugen lacht ons open en bloot toe en ik denk dat de mensen dat meer en meer onderkennen.

Marijke Wat mij continue verontrust is dat intellectuelen en artiesten vergeten dat er van onderuit niet meer wordt of kan gereageerd worden. We vinden ons eigen vakje zo belangrijk dat we niet meer zien wat er daarbuiten gebeurt. Wij, artiesten zien onze navelstaarderij niet meer als dusdanig. Mijn kinderen hebben het niet meer goed omdat er geen schone maatschappij meer is.

Het debat gaat verder en er volgt nog een groot stuk over de vermarkting. Waar zijn de volkshuizen van vroeger en de overheid en coöperatieve banken en nuts bedrijven. Wat doen we aan de vermarkting van de media? Zijn we bereid zelf iets te doen? ….

Advertenties

9 Reacties op “Is een sociale verandering en herverdeling mogelijk zonder geweld?

  1. Een prachtige,heldere, knappe reportage Luc! 😉

  2. Sterk verslag Luc, het voelt alsof ik er zelf bij was !

  3. Eric Heystraeten

    Geschenk uit de hemel gast! Had ik ervan geweten, ik was komen luisteren maar nee; ben je dus onnoemelijk dankbaar voor dit resumé.
    Verhaal ontwart alras een kluwen van knopen in mijn (ieders) hoofd en zet de oplossingsgerichte actiemachine terug in gang: benieuwd wat een tweede/derde lezing gaat teweeg brengen… Stay tuned!

  4. Veel informatie, opinies, gedachten die regelmatig ook door mijn hoofd spoken zonder dat ik er direct een simpel antwoord op heb… het zou ook te mooi zijn als ik hier een samenvatting, een analyse van kon maken waarbij een helder, duidelijk antwoord op de ‘vraagstelling’ te voorschijn zou komen. Er beweegt in elk geval iets… dat is al een eerste stap…
    Wel goeie reportage, Flashke… 🙂

  5. bedankt Luc, om het debat te kunnen volgen alsof ik erzelf bij was.
    Goede reportage inhoudelijk plus met de foto’s kun je er ‘een gezicht op plakken’.
    Elke spreker heeft zijn waarheid en zijn klemtonen; ik kies er wel deze uit die me meest liggen; daarvoor dient zo ’n debat toch.
    Tussen alles door toch dit : Dominique Willaert zit het dichtst bij de basisprincipes van Brandpunt 23, herbronnen kan deugd doen…

  6. Luc, toch een keer naar ons volledige programma komen luisteren….
    Wij = Duwoh= Bernard Van Lent (accordeonist oa van Wannes Van de Velde) en Anke Hintjens…

  7. Knap Luc, zoals hierboven ook al beschreven heb ik nu iets minder spijt dat ik er ni bij was, dankzij jouw weergave van het debat. En ik hoop echt dat er ook echt iets beweegt, ik zou ook wel zo’n debatavonden willen, informatieve avonden, want nu lijkt het ofwel voor studenten, ofwel voor mensen die het allemaal al weten, overtuigde actievoerders ? Ik wil ook zo overtuigd m’n uitleg kunnen doen. Al was het maar om aan de toog de rest van antwoord te kunnen dienen ? Dus alvast bedankt voor deze info Luc 🙂

  8. Hoi Anke, als ik de kans krijg kom ik zeker naar je volledige programma luisteren.

  9. Het is misschien een gevoel door niets gedragen, maar er is beweging, nog fragiel maar gestaag, laat ons de hoop niet opgeven, deze kwade tijd in alle opzichten zal ook weer voorbijgaan, mits wat geduw en mits wat gedraai, maar uiteindelijk kun je een maatschappij zoals de machtigen het zouden willen niet als een lange termijn zien. Het is een flikkering in een haardvuur, die uitdooft door gebrek aan voeding. Het zal nooit ok zijn voor allen, maar het zal ok zijn voor velen. We zitten nu even in de tijd dat de kleine groep machtigen het spel beheersen, maar vergeten dat pionnen ook moeten worden gerespecteerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s